Arena proključala, Delije ponovo napravile sjajnu atmosferu

Valjda nije bilo navijača Crvene zvezde u Kombank Areni, koji i pored toga što je na kladionicama, a one retko greše, kvota na Barselonu bila duplo manja nego na evroligaša iz Beograda, nije verovao u pobedu ljubimaca u crveno-belim dresovima. Sa željom da uhvate čvršći priključak za četvrtfinale najprestižnijeg takmičenja Starog kontinenta.

Taj naboj, to iščekivanje uočavalo se i na ulicama oko najveće dvorane na Balkanu, saobraćaj je bio gust, parking mesta popunjena, a pauci su neumorno špartala videći mogućnost bolje zarade.

Gornji prsten je bio pun 60 minuta pre početka, oni u donjim zonama mogli su sebi da dozvole luksuz i da dođu i neki minut pre početka, propustivši novu scenografiju prilikom izlaska igrača Zvezde na parket uz dimne efekte, bubnjare i Marš na Drinu.

Dekor na tribinama bio je uobičajen, zastave i transparenti iz Valjeva, Šapca, Kumanova, Kruševca, Niša, Novog Sada, Banjaluke, Kruševca, sa Kosova, Republike Srpke, Grčke...i naravno Beograda.

I ni to što Crvena zvezda nikada nije pobedila košarkašku sekciju fudbalskog giganta, ili baš to, istina skor je samo 0:3, još više su podsticali želju da se trijumfuje.

Bolji plasman Barse, internacionalizam njenog sastava, samo Navaro je Španac, sa trojicom iz regiona, dvojicom Dubrovčana i jednim Slovencem uneli su u priču zapadnu dimenziju pogleda na život i košarku, iako je ponos i dika Katalonije zapravo najveće uspehe postigao sa Srbima Bodirogom i Pešićem pre svih, ali su istoriju pisali i Đorđević, Savić i Gurović, odnosno Maljković i Lazić.

U nekom simboličnom smislu prvo gostovanje Barselone Crvenoj zvezdi u Beogradu izgledalo je i kao susret Istoka i Zapada. Sa svim specifičnostima koje takva podela nosi, razdvaja, a ne spaja.

Momci u teget bordo kombinaciji žestoko su izviždani prilikom predstavljanja, a onda se sve utišalo da bi minut pre podbacivanja lopte Arena proključala na prepoznatljiv način.