Sportski žurnal je fenomen, svetionik, lider!

Piše: Miodrag Simeunović

Posle 22 godine provedene u nekada slavnoj i tiražno moćnoj „Politici Ekspres“ usledio je potom poziv izuzetnog kolege i vrlog prijatelja Zorana Popovića, tvorca novog „Politikinog“ čeda – dnevnog lista Sportski žurnal.

Dobro je poznavao, usuđujem se reći i uvažavao moju profesionalnu karijeru u Ekspresu, prolazak od beogradske, zatim sportske rubrike, sve do dužnosti zamenika glavnog i odgovornog urednika.

Na žalost, Zoran Popović se prerano povukao sa Žurnalovog kormila, dok je i počivši Aleksandar Tijanić relativno brzo napustio rukovođenje još stasavalom redakcijom.

Tako me je rukovodstvo kuće „Politika“ pozvalo na razgovor i imenovalo 1992. godine za (već) trećeg glavnog i odgovornog urednika Žurnala.

Bilo je to vreme suočavanja sa do tada nepoznatim, gotovo neverovatnim profesionalnim, a mogu reći i ljudskim izazovima. Nad ovdašnjim balkanskim prostorima munjevito su se nadvijali najcrnji oblaci, kao jezivi nastavci, kakve li simbolike 13. maja 1990. kada je samo četiri dana pre rađanja Sportskog žurnala, došlo do krvavog navijačkog obračuna pre meča Dinama i Crvene zvezde. Neodigrana utakmica bila je svojevrsna najava jezivog građanskog rata, uvod u konačni raspad Jugoslavije!

I sada mi deluje gotovo nestvarno da je Žurnal nastavio život u tim i takvim okolnostima, o čemu svedoči i – hvala Bogu neostvareno – razmišljanje o „privremenom zamrzavanju tek rođenog lista“.

Ali, po onom, za mnoge diskutabilnom principu „na ljute rane, ljute travke!“ – sa ekipom vrhunskih profesionalaca, sjajnih i divnih ljudi pošli smo nezadrživo putem blistavih pobedničkih poduhvata.

Iako su bili sputavani i saplitani, omalovažavani do gađenja, naši sportisti su uzdignute glave ostvarivali najblistavije rezultate širom svetskih meridijana. A, naš Žurnal, iako praktično tek izašao iz pelena, sa prvim zakrpljenim kratkim sportskim pantalonicama, pokazao je zadivljujuću profesionalnu hrabrost i postojanost – bez predaje!

Umesto da se nekako dovijamo, mi smo se razvijali, širili, modernizovali, sadržajno i grafički. Fudbal smo od najvišeg takmičarskog ranga, uspeli da „spustimo“ do opštinskih nivoa, uz praćenje omladinskih, kadetskih, čak i pionirskih liga.

Osavremenili smo se i znatno ojačali i fudbalski život širom globusa, razvijali košarku, na više strana prostirali i odbojku, rukomet, tenis, atletiku, borilačke veštine, svetske meridijane i druge discipline.

Kad su naši novinari u inostranstvu susretali kolege iz najrazvijenijih zemalja, sa izuzetno moćnim sportskim dnevnim listovima, a pokazivali su im srpski Žurnal, ljudi jednostavno nisu verovali da u toj napaćenoj zemlji izlaze takve dnevne novine! Radeći „štapom i kanapom“ pravili smo kao i sada svetski list.

Zato sam, posle duže od 15 godina provedenih u mukotrpnoj, ali časnoj i poštovanoj ulozi glavnog i odgovornog urednika Sportskog žurnala odlazeći u penziju – ispunjen srećom i ponosom.