„TAJNA VEZA” PARTIZANA I VOJVODINE - 15 fudbalera Novosađana prelazilo na Topčidersko brdo

Vojvodina – Partizan: ima neka „tajna veza”!

Novi Sad – Sremski Karlovci – Čortanovci – Beška – Inđija – Stara Pazova – Batajnica – Beograd. Po daljinaru zvaničnog sajta glavnog grada – 74 kilometra. Staza od „Karađorđa” do Humske, utabana pre skoro sedam decenija, ove zime je zahvaljujući Bojanu Matiću obogaćena 15. prelaskom iz Srpske Atine na Topčider-sko brdo.

Današnji finalni duel Kupa Srbije – prilika da se podsetimo svih fudbalera sa ostavljenim tragom u crveno-belom i crno-belom dresu...

Novosadska Stara dama, za više od stoleća postojanja ovenčana sa dve krune šampiona (1966. i 1989), u prošlosti nikad nije dozvoljavala luksuz da joj više od jedne zvezde krene put Beograda i završi u Partizanu. Međutim, u decembru 2013. i januaru 2014. baš se to dogodilo: transferi šefa struke Marka Nikolića i glavnih uzdanica Miroslava Vulićevića, Petra Škuletića i Branislava Trajkovića, ustalasali su Dunav od Petrovaradina ka Kalemegdanu.

Uvidom u požutele fudbalske almanahe, prvi je nogu povukao Todor Veselinović. Čuveni Toza, strah i trepet za golmane, za vreme služenja vojnog roka gaženje strojevog koraka kombinovao je s golgeterskom ubojitošću u dresu Parnog valjka (22 utakmice, 15 egzekucija). Samo godinu, dovoljno da okrene novu stranicu u odnosima klubova kadrih da oduvek predstavljaju avangardu i igraju značajnu ulogu na prostoru od Vardara do Triglava. Beše to 1952.

Niz je nastavio Milan Vukelić (1958), u karijeri sa statusom reprezentativca i vezista sklon kreaciji i slanju lopti u mrežu (169, 39). Svemir Đorđić je značajniji trag ostavio poviše Autokomande nego u vojvođanskoj ravnici (188, 31), iz koje se deceniju posle Vukelića preselio u Humsku (1968). Zanimljivo – kao zamena za poznatijeg Josipa Pirmajera, povratnika u rodni grad, ovog puta u Vojvodinu.

Novo desetogodišnje zatišje na relaciji Novi Sad – Beograd prekinuo je Slobodan Pavković (1978), član mlađih reprezentativnih selekcija i, potom, stručnjak zavidnog analizatorskog opusa. Popularni Bobe za pet godina odigrao je 50 utakmica i postigao tri gola.

Crveno-beli dres šampionske generacije Lala crno-belim prvi je zamenio Budimir Vujačić (1989). Grobari se još kunu u stasitog defanzivca (115, 10), strelca legendarnih golova u večitim derbijima. Iste godine u Partizan prispeo je i Dejan Joksimović (11, 3), kroz karijeru i član Crvene zvezde.

Navijači Parnog valjka su 1990. sijali od zadovoljstva kad ih je iz Srpske Atine pojačao Slaviša Jokanović, dugogodišnji standardni reprezentativac, krajem prošle decenije uspešan na klupi Partizana kao kreator dve duple krune. Statistika kaže – 61 meč za Beograđane i 20 pogodaka.

Ljubomir Vorkapić je 1991. pristupio crno-belom jatu i ostavio lep utisak predvodeći navalu (61, 22). U prošlom veku, član Vojvodine i Partizana bio je i defanzivac Zoltan Sabo (aktuelni trener TSC-a), od 1996. sa radnom knjižicom u glavnom gradu (67, 1).

U novije vreme, sa „Karađorđa” u Humsku prelazili su i centarfor Ljubiša Vukelja 2006. (8, 0) i levi bek Džozef Kizito 2010. (14, 0), ali nisu opravdali očekivanja armije crno-belih napadača.

Miroslav Vulićević, Petar Škuletić i Branislav Trajković došli su u Partizan sa namerom da ostvare ono što u Vojvodini nisu mogli – osvajaju trofeje. Desnom beku je to uspevalo „kao na traci”, centarfor je statusom najboljeg strelca Super lige (iako je otišao na polusezoni!) doprineo šampionskom znamenju 2014/15...

Hoće li prvom peharu danas da se raduje i Bojan Matić, najnoviji „začin” na relaciji Novi Sad – Beograd?